รีวิวภาพยนตร์ เรื่อง Swallow

 

คาร์โล มิราเบลลา-เดวิส ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง “Swallow” ดึงเราเข้าสู่ความสยองขวัญของแม่บ้านในบ้าน กับฉากหลังของเฉดสีชมพู ฮันเตอร์ (เฮลีย์ เบนเน็ตต์) เจ้าสาวคนใหม่ที่พูดจาแผ่วเบาพบว่าชีวิตภายในของเธอหมุนวน ฮันเตอร์เกิดในบ้านที่มีปัญหา แต่งงานในครอบครัวที่ร่ำรวยสมบูรณ์แบบ อย่างไรก็ตาม การยอมรับของเธอกลายเป็นเงื่อนไขอย่างรวดเร็วในการเชื่อฟังของเธอ ขณะที่เธอใช้เวลาหลายวันในบ้านสมัยใหม่ที่แยกตัวออกมาจากสามีของเธอ มองเห็นป่าที่ไม่มีที่สิ้นสุด

 

รอยแตกเริ่มปรากฏขึ้นเมื่อฮันเตอร์พัฒนานิสัยชอบกลืนสิ่งของที่ไม่มีชีวิต แรงบันดาลใจจากหนังสือที่ยืนยันถึงความสำคัญของความเป็นธรรมชาติ เธอพบว่าตัวเองถูกดึงดูดเข้าหาหินอ่อน เมื่อดึงมันเข้าปาก เธอปล่อยให้มันกลิ้งไปตามลิ้นของเธอ เขย่าเบาๆ กับฟันของเธอ เธอกลืนน้ำลาย และเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกควบคุมได้เมื่อนิสัยการกินของฮันเตอร์เติบโตขึ้น การแสดงวัตถุเล็กๆ บนหิ้งของเธอเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกถึงพลังของเธอก็เช่นกัน เธอไม่สามารถเก็บความลับได้นานนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอพบว่าเธอท้อง ความรู้สึกอิสระที่ชั่วครู่ที่เธอมีต่อร่างกายของเธอในไม่ช้าก็ส่งผ่านไปยังสามีและครอบครัวของเขา ด้วยบทบาทที่ไร้อำนาจของฮันเตอร์ในบ้านที่ลดลงไปอีก เธอจึงกลายเป็นศูนย์บ่มเพาะมรดกของครอบครัว พลังเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอมีก็ถูกปลดออกเช่นกัน และทุกการเคลื่อนไหวของเธอจะถูกติดตามและใส่คำอธิบายประกอบ

 

เมื่อสายใยต่างๆ ของภาพยนตร์เรื่องนี้มารวมกัน เราจึงได้เข้าใจว่าฮันเตอร์ไม่เคยมีอำนาจเหนือร่างกายของเธอเอง ขอบเขตของเธอถูกกัดเซาะตั้งแต่อายุยังน้อย ขณะที่เธอทำงานอย่างหนักเพื่อรักษามันไว้ด้วยกัน โดยที่ไม่รู้ว่าเธออ่อนล้าและโค้งงอเพื่อให้เข้ากับความต้องการและความต้องการของผู้อื่น เธอถึงจุดแตกหักต่างจากหนังสยองขวัญเกี่ยวกับการตั้งครรภ์หลายเรื่อง “Swallow” ค่อนข้างจะไม่สนใจกับความน่าสะพรึงกลัวของร่างกายและการเปลี่ยนแปลงที่มาพร้อมกับมัน เป็นภาพยนตร์ที่สวนทางกับวิถีทั่วไปโดยมีตัวละครที่เริ่มต้นในสภาวะของการปราบปราม ผู้ซึ่งต่อสู้อย่างช้าๆ เพื่อเป็นเจ้าของและเสรีภาพเหนือร่างกายและชีวิตของเธอ “Swallow” เป็นหนังสยองขวัญที่แน่วแน่ที่กระตุ้นความแปลกแยกและ dysmorphia ที่หยั่งรากลึก การเดินทางของฮันเตอร์จะพาเธอไปสู่เส้นทางที่เชื่อมโยงจิตใจและร่างกาย แม้เพียงช่วงสั้นๆ มีเพียงเพลง "Under the Skin" ของ Jonathan Glazer เท่านั้นที่ปลุกอารมณ์การเป็นคนนอกในร่างกายของคุณได้ดียิ่งขึ้น

 

ด้วยการออกแบบเสียงที่คมชัด แน่นอนว่าจะกระตุ้นการตอบสนองด้วยความกลัว "Swallow" ดึงเราเข้าสู่ประสบการณ์ทางร่างกายของฮันเตอร์ นอกจากเสียงที่สะดุดตาแล้ว ภาพของภาพยนตร์เรื่องนี้ยังมีเส้นแบ่งระหว่างรูปทรงที่ตึงเครียดและแข็งกระด้างของสถานที่สมัยใหม่ ด้วยเส้นสายที่อ่อนนุ่มและเปราะบางของใบหน้าและร่างกายของฮันเตอร์ โทนสีที่ตัดกันของหนังเรื่อง แสงเหมือนมดลูกสีชมพู กับโทนสีน้ำยาฆ่าเชื้อที่เย็นกว่าของโลกภายนอกที่กดขี่ ทำให้เราได้สัมผัสกับประสบการณ์ในการผสมผสานเนื้อหนังของฮันเตอร์ ในขณะเดียวกันก็มักจะรู้สึกเหมือนเป็นผู้รุกรานจากต่างประเทศรีวิวหนังใน disney+